YAŞLILARA GÖRE YAŞAMIN SON İSTASYONU: HUZUREVLERİ

Yaşlılık döneminde yaşanan en önemli sosyal sorunlardan birisi de yaşlıların bakımıdır. Her ne kadar 65 yaş ve üzerindeki her yaşlı, hasta ve bakıma muhtaç olmasa da hastalanma riski ve fiziksel yetersizlikleri nedeniyle yardıma ihtiyaç duyma olasılığı artmaktadır. Bu dönemde görülen fonksiyonel ve fiziksel yetersizlikler nedeniyle yaşlı bireyler ve aileleri toplumsal bakım alternatifleri arasından birini seçme ile karşı karşıya kalmaktadır. Bu anlamıyla huzurevleri, kentsel hayatın bir gereği olarak ortaya çıkmış, devletin sosyal alana bir müdahale araçlarından biridir (Çam, Mandıracıoğlu, 2004).

     

            Huzurevleri, Türk toplumunda yaşlı vatandaşları barındırmayı ve yaşamlarının geri kalan kısmını huzurlu geçirmelerini sağlamayı amaç edinmektedir (Ardahan, 2010). Genellikle huzurevi yaşamın geriye dönüşü olmayan, son istasyonu olarak görülür ve bu değişmez niteliği nedeniyle de reddedilir. Bir huzurevine kendi isteği ile gitmek veya oraya evlatları tarafından yerleştirilmek kimsesiz olup da zorlayıcı nedenlerle buraya düşme anlamını taşır (Danış, 2008).

İnsanlar yaşamın geç döneminde aile üyeleri ve akranlarıyla birlikte olmak ister, gençlik ve yetişkinlik döneminde olmadığı kadar çok aile, akraba ve yakın çevreye bağlılık geliştirirler. Bu nedenle yaşlılık döneminde sıkça karşılaşılan yalnızlık ve terk edilmişlik duygusu, huzurevinde kalan veya kalmak zorunda olan yaşlılarda azami boyutlara ulaşır. Huzurevlerindeki yaşlılar; kalabalık bir eve, çocuklara ve sıcak aile ortamına duydukları özlemle birlikte bu yalnızlık ve terk edilmişlik duygularını çok daha yoğun bir şekilde yaşarlar (Şimşek, 2006).