AKTİF YAŞLANMA

Aktif yaşlanma kavramı, yaşlı insanların çalışmaya devam edebilmeleri, sağlıklı kalmaları, topluma katkıda bulunmaya devam etmeleri için daha fazla fırsatın sunulmasını içermektedir. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) tarafından 1990'lı yıllarda dünyanın gündemine sokulmuş olan bir kavram olan aktif yaşlanma, bireylere toplumsal hayata katılımları açısından fırsatlar sunarak yaşam kalitelerini ideal seviyelere çekmeyi hedefleyen bir sistem olarak değerlendirilebilir. Bu noktada aktif olma kavramı, yalnızca fiziki anlamda aktif olma ve işgücüne katılma durumunu değil, sosyal ve kültürel katılımı da içermek suretiyle daha geniş bir anlamı ifade etmektedir (Giray, Meseri, Saatlı, Yücetin, Aydın, Uçku, 2008).

            Ne yazık ki toplumumuzda yaşlılık hiç aktif olmayan bir dönemdir. Yaşlılardaki bu aktif olmama durumu, yaşlıları hem sosyal hem psikolojik hem de ekonomik yönlerden olumsuz olarak etkilemektedir. Yetişkinlik dönemini tamamlayıp yaşlılık dönemi içine giren birey, yetişkinliğinde gerçekleştirmekte olduğu birçok eylemi yaşlılık döneminde sonlandırmakta ya da sonlandırmak zorunda kalmaktadır. Zaten yaşanması zor bir dönem olan yaşlılık dönemi, yaşanabilecek eylemlerin sınırlanmasıyla daha zor ve çekilmez bir hal almaktadır.

            Aktif yaşlanma ve yaşamla aktif etkileşim içerisinde bulunma, başarılı yaşlanmanın en temel bileşenlerindendir. Bu bileşenin iki önemli öğesi söz konusudur; “sosyal ilişkilerin” ve “üretken aktivitenin” sürdürülmesi. Sosyal ilişkiler, diğer bireylerle karşılıklı bilgi paylaşımı, duygusal destek ve doğrudan yardım gibi ilişki ve etkileşimleri içermektedir. Konuyla ilgili yapılan araştırmalar, sosyal ilişki ağının bir parçası olmanın, yaşlıların sosyal uyumu ve yaşam memnuniyeti üzerindeki olumlu etkisini ortaya koymaktadır (Tufan, Yazıcı, 2009).